Mogen wij u helpen?

Training op locatie in Apeldoorn

Locatie voor Coaching & Selectie in Baarn

Zakelijk groeien is ook plezier maken!

Kantoor, Coaching & Selectie in Coevorden

Blog 6

Werving, Selectie & Coaching


Het vorige blog ging over Stress & Coaching vanuit Assessment & advies

In totaal is dit blog op Social Media en de website 1183 keer gelezen. Dank daarvoor!!

 

 

Blog 6. Werving, Selectie & Coaching

 

Jan Jansma leerden we kennen middels een Werving & Selectie opdracht van een nieuwe klant in de technische sector.

We werden uitgenodigd bij de organisatie om een probleem op het gebied van Werving & Selectie te bespreken. Ze waren al ruim een half jaar op zoek naar een Salesmanager maar konden de geschikte man of vrouw niet vinden.

We zijn, nadat de opdrachtbevestiging binnen was, begonnen met een QuickScan van de organisatie en een benchmark van de functie. De benchmark doen we bij grote organisaties in een workshop vorm.

We sturen formulieren op die van te voren ingelezen kunnen worden. Het team dat meedoet bestaat uit: de opdrachtgever en 5 collega’s die nauw bij de nieuwe collega betrokken zullen zijn.

Met zijn allen gaan we dan onderzoeken waar de nieuwe collega aan moet voldoen. De harde eisen halen we uit de taakfunctie omschrijving die meestal wel goed omschreven zijn. Maar de zachte eisen zijn vaak wat lastiger… dat zijn de succesfactoren van de functie.

Zo nu en dan was het wat hilarisch. De vrouwen wilden een man zoals in de Coca Cola reclame, terwijl de mannen liever een collega zouden hebben waar goed mee samengewerkt kon worden en hij mocht niet arrogant zijn. Toen we wat serieuzer in gingen en de Coca Cola man even ergens na werktijd parkeerden, kwamen we erop uit dat hij gedreven, enthousiast, goedlachs, empathisch, een inspirator, gevoelig en nauwkeurig moest zijn. Uit zijn profielen moest komen dat hij in gedrag een gemiddelde dominantie moest hebben, sociaal vaardig moest zijn, regels en procedures moest naleven.

Zijn drijfveren volgorde zouden bij voorkeur vanuit de functie gezien

1. zakelijk, 2. intellectueel, 3. sociaal moeten zijn.

Verder een moderne salesmanager, doortastend, duidelijk en iemand die mensen aan zich weet te binden. Een gezonde dosis humor en communicatief scherp met een zacht randje.

 

Toen we alles compleet hadden zijn we op kantoor in Coevorden alles gaan uitwerken. De advertentietekst werd opgemaakt door ons reclamebureau en we verspreidden de vacature op het internet en in ons netwerk.

 

In totaal kregen we binnen vier weken 19 reacties. 2 vielen direct af, 9 vielen af na een telefonische screening, 4 vielen af nadat we een opdracht hadden gegeven die ze moesten uitwerken. Dit gaat met name over hoe de ideale werkomgeving eruit ziet en wat ze vooral wel en niet meer willen in hun nieuwe baan.

De overige 4 hebben we uitgenodigd voor een eerste sollicitatiegesprek bij ons op kantoor.

Kandidaat 1 kwam aan de telefoon heel zelfverzekerd over. In werkelijkheid was hij één bonk zenuwen. Hij leek na een uur enigszins op zijn gemak maar bleef overmatig zweten en zijn koffie liet hij tot twee keer toe koud worden omdat hij trillende handen had. Mooi was dat we hem uiteindelijk zelf konden laten vertellen dat hij niet in het team paste.

Kandidaat 2. Kwam er goed af. Zelfverzekerd, wist wat hij wel en niet wilde en wat hij nodig had van zijn team. Humor zat er zeker in en met zijn voorkomen was ook niets mis mee. Geen Coca Cola man, maar voor de dames goed te doen.

Kandidaat 3 zat na 20 minuten zo in mijn allergie dat ik hem dit ook teruggaf. Genuanceerd, maar wel merkbaar. Hij bondt in. Ik vroeg hem waarom hij het nodig had om zo hoog van de toren te blazen. Volgens mij was dit niet nodig want alle kwaliteiten die nodig waren bezat hij al. Hij bondt in en vroeg of we opnieuw konden beginnen. Ik stemde in en we kregen weliswaar een heel ander gesprek. Open en eerlijk. Hij vertelde wat de noodzaak van het vertrek bij zijn huidige werkgever was. Het ging om de manier waarop de nieuwe algemeen manager met zijn mensen omging en het grote verloop van personeel. Niemand deed er iets aan. Deed je dat al, dan kon je verwachten dat je kon vertrekken bij de eerste de beste gelegenheid dat je iets fout deed. Was dat lastig dan werd het je eigenlijk onmogelijk gemaakt.

We geloofden hem en mijn allergie sloeg om in empathie. We sloten af en we zouden eind van de week weer contact hebben.

Kandidaat 4 was een wat ouder man met een bak aan ervaring in het vak. Toen ik me voorstelde keek hij me net iets te lang aan. Dat kwam vreemd over bij mij en ik keek terug. Verder kwam hij goed over, was keurig verzorgd en wist waar hij het over had. Hij was nu 59 jaar en wilde nog een paar jaar ergens anders vlammen voordat hij op 67 jarige leeftijd met pensioen zou kunnen. Het klonk allemaal heel aannemelijk. Toch had ik een onderbuikgevoel dat zei dat ik flink door moest vragen. Dat deed ik en toen ik hem vroeg of hij wel eens vanuit een conflict ontslagen was zei hij nee. Hij was altijd zelf vertrokken. Hij vroeg waarom ik dat vroeg en ik antwoordde dat ik het gevoel had dat ik hem ergens van kende maar niet meer wist waarvan. Ik was dus nog zoekende wat dat zou kunnen zijn en of hij dit wist. Hij keek weg en zei dat hij niet wist waarvan hij mij zou moeten kennen. En als dat wel zo was dan werd dat vast wel duidelijk. Toch werd hij ongemakkelijk en schoof op zijn stoel. Het gesprek ging opeens ook stroef. We moesten de woorden uit zijn mond trekken en er kwamen geen tegenvragen meer. Terwijl Rob met hem sprak pijnigde ik mijn hersenen waar ik deze man van kende. Ik kwam er niet op maar mijn onderbuikgevoel vertelde mij dat ik dit moest gaan uitzoeken.

We namen afscheid van hem en ook hij zou aan het einde van de week horen of we verder met hem zouden gaan.

Die avond bleef hij in mijn hoofd hangen. De naam, het gezicht, de manier van praten, het kwam allemaal zo bekend voor. Ik kon het niet loslaten en achter mijn laptop googelde ik hem nogmaals en ook op zijn doopnamen. Wat ik apart vond was dat ik geen foto’s van hem te zien kreeg maar wel van een vrouw die mij bekend voorkwam met een kind op haar arm. Ik zocht verder en vanuit het niets viel het kwartje. Die vrouw en kind... daar moest mijn antwoord liggen. Ik google opnieuw de naam op allerlei willekeurige volgorde in. Ik kreeg meer foto’s van de vrouw en ook zij kwam mij bekend voor. Toen ik ook nog een duidelijke foto van het kind vond, wist ik het. Vanuit mijn tijd dat ik met kinderen werkte, lang geleden, herkende ik de foto van de moeder met kind. Deze kinderen waren ter crisis aangeboden in de instelling waar ik toen werkte. Deze waren mishandeld door de vader en de moeder was naar een ‘Blijf van mijn lijfhuis’ gebracht. Was hij de vader? Die heb ik nooit zelf gezien want die zat al vast en bleef vast zitten gedurende de tijd dat wij voor zijn kinderen zorgden. Wel had ik in dossiers foto’s gezien maar kan me die niet meer herinneren. Ik praat over 10 tot 15 jaar terug. Ik besloot om een mail te sturen dat een onderdeel van de procedure een verklaring omtrent gedrag was en of hij die kon overleggen. Dat kon hij wel dacht hij. Vroeger was hij wel eens in contact geraakt met justitie, maar dat had op de functie geen invloed. Toen ik hem vroeg of hij wilde vertellen waarvoor dat was, zei hij: “nu nog niet”. Ik nodigde hem nog een keer uit voor het eind van de week i.p.v. hem te bellen zoals afgesproken. Hij kon op de dag en datum en ik was benieuwd.

 

Hij komt binnen en lijkt minder onzeker dan toe hij de vorige keer weg ging. Ik vraag hem of hij verrast was dat hij zo snel terug kon komen. Nou eigenlijk wel, maar ik mag er van uit gaan dat dit positief is, toch? Ik leg hem uit dat ik dat juist uit wil vinden. Ik vertelde hem dat ik het gevoel had hem te kennen en hij vertelde dat hij dat niet had. Ik vroeg hem of de namen Janneke en Karin hem ook iets vertellen. Hij trok bleek weg en keek mij met doordringende ogen aan. Dat zijn mijn dochter en ex, zei hij aarzelend. Ik vertelde hem dat ik vroeger gewerkt had met kinderen die iets traumatisch hadden opgelopen. Houd maar op zei hij, ik weet het al. Je hebt mijn ex gesproken? Nee, dat had ik niet. Maar mijn sterke intuïtie en mijn goede geheugen hadden mij dit verteld en na wat speurwerk dacht ik dat hij de vader van Janneke was. En als dat zo was dan vroeg ik me af hoe het gesteld was met zijn agressie en kort lontje gedrag. Hij vertelde dat hij daarvoor jaren therapie had gehad en dat hij dit onder controle had. Destijds was de relatie met zijn ex tot een nulpunt gedaald en regelmatig had ze hem het bloed onder de nagels vandaan gehaald en hij had uitgehaald. Ik vertel hem dat dit nu net lijkt dat het maar 1  keer gebeurd was, maar dat ik het dossier ken. Hij keek weg en zei:
 “Zal ik maar gaan, want dit wordt toch niks”. Ik vroeg hem te blijven zitten en we praatten over vroeger, zijn pijn wanneer zijn ex het bed deelde met andere mannen en hoe hij zijn kinderen gemist had. Ik vroeg hoe het met ze ging. Goed denk ik. Tenminste dat is wat ik van mijn broer hoor. Die heeft nog regelmatig contact met verjaardagen en zo. Zelf wil ik dat niet. Te veel gebeurd, heel ander leven en eerlijk gezegd kan ik dat niet aan. Dat is zijn keuze en ik rond af. Ik wens hem veel succes maar in onze procedure zouden wij hem niet meer meenemen omdat wij bang zijn dat het dan allemaal heel ingewikkeld zou worden. En die verklaring moet er komen en wanneer die niet afgegeven zou worden of met een aantekening, dan zou de opdrachtgever hem toch niet aannemen want ze wilden ook op papier integer personeel. Hij snapte dat en wilde ook liever niet verder. Maar zou nog wel eens met mij in gesprek willen over alles wat er was gebeurd. Dat vond ik prima en we planden een datum waarop we elkaar weer zouden zien. We namen afscheid. Ik belde de overgebleven kandidaat en nodigde hem uit voor de volgende week.

 

Jan kwam binnen en nam weer een stroom aan positieve energie mee. Hij deed zijn jasje uit en ik zag dat hij een Coca Cola shirt aan had. Ik moest lachen en hij vertelde dat hij alles uit de kast zou halen om de baan te krijgen en als hij dan in dergelijke shirts rond moest lopen, dan zou hij dat doen. We grapten er nog iets over en toen verdween hij naar het toilet om zijn overhemd aan te trekken. Het grapje was net niet over de top, terwijl zoiets bij een ander persoon heel anders zou kunnen vallen. Hij had ingeschat dat het kon en het was goed zo. In het gesprek hebben we hem doorgezaagd en alle mogelijke scenario’s besproken. Het was lastig om hem vast te laten lopen in het gesprek en op alles werkelijk op alles had hij een antwoord en het ging ook nog ergens over. Ongemerkt heeft het gesprek een half uur langer geduurd dan gepland maar met een goed gevoel lieten we hem gaan. Hij zou nog horen.

Wij belden met de opdrachtgever dat we iemand aan hem voor wilden stellen. Hij was blij verrast over het tempo en we maken een afspraak wanneer wij langs zouden komen om het verder te bespreken. In dat gesprek hebben we de kandidaat besproken en uitgelegd wat wij dachten dat hij nodig zou hebben aan coaching in het eerste jaar, wanneer hij hem aan zou nemen. We konden inschatten dat alleen de klik met het team er nog maar zou moeten zijn.

We lieten Jan profielen maken. EQ, gedrag, drijfveren, talenten en stress werden gemeten, met Jan besproken en in een verslag uiteengezet. Jan voldeed aan de voorwaarden die de benchmark vroeg en het team graag wilde zien.

De week erna was het zover. Jan ging in gesprek met onze opdrachtgever. In het begin was Jan toch wat gespannen en dat was ook merkbaar voor Frans, onze opdrachtgever. Wanneer hij Jan hiermee confronteert en zegt dat hij n.a.v. zijn stressprofiel dit niet verwacht had, vertelde Jan dat hij het inderdaad spannend vond. Hij wilde deze baan zo graag dat hij de spanning zelf ook voelde. Waarom deze baan en niet één van de andere die er zijn, vroeg Frans. Deze organisatie heeft altijd boven aan mijn verlanglijstje gestaan. Ik voel me goed bij de producten en vooral bij de manier van klantbenadering. Ondanks de omvang van de organisatie heb ik het gevoel dat alles heel laagdrempelig is. Geen ego dingen en zo. Dat hoort niet bij mij en wil gewoon mezelf blijven. Daarna was de spanning weg en liep het gesprek informeel. De salariswens paste niet helemaal in het salarishuis maar beiden hebben daarin wat water bij de wijn gedaan. Letterlijk, want na het gesprek zijn ze nog een hapje gaan eten en hebben nader kennisgemaakt. In het eind van de week is Jan voorgesteld aan zijn team tijdens de lunchpauze. Ook hier was een mooie klik. Na 1 maand is hij begonnen en komt elke maand voor een coaching bij ons. Dat is onderdeel van onze procedure in werving en selectie. Wij coachen een jaar lang elke geplaatste kandidaat op het gebied van leiderschap, communicatie, sales en management. Er waren een paar kleine issues waar Jan tegenaan liep. Na de coaching pakte hij de adviezen goed op en na een half jaar zat hij helemaal op zijn plek en vroeg hij ons om het team te trainen op persoonlijk leiderschap. Zijn doel was dat iedereen nog meer leiding nam in zijn eigen werkzaamheden. Er zaten best veel afwachtende mensen in het team en hij was van mening dat deze best coachabel waren. We hebben een training op maat gemaakt en die in een teamdag weggezet met 1 verdiepingsdag. Hier plukken ze nog steeds de vruchten van want iedereen staat nog steeds met de neus dezelfde kant op en doet wat hij moet doen. Jan hebben we meegenomen in de training zodat hij het ook zelf kan wanneer wij uit beeld zijn. Jan is een leidinggevende die mensen in hun waarde laat en gebruik maakt van hun kwaliteiten. De taakverdeling is zo gemaakt dat iedereen doet waar hij of zij goed in is. Dus soms doe je dingen die niet in je takenpakket zitten maar waar je wel energie van krijgt. Door de komst van Jan heeft het team een verbinding gecreëerd van saamhorigheid waarin iedereen er voor elkaar is. Waar de stapels oplopen op het ene bureau, worden deze overgenomen van een ander bureau waar meer ruimte en tijd is. Kortom, Jan heeft op zijn eigen manier zijn mensen aan zich gebonden. Ze werken met elkaar aan oplossingen die voor de ander een probleem zijn. Dit is nu zo’n typisch traject geweest waar ik nog tijden van kan genieten. Zo nu en dan krijgen we een mailtje met een succesverhaaltje van Jan en wanneer hij in de buurt is komt hij even aanwippen om een bakkie leut te halen.

 

Onze opdrachtgever is blij met hem. Wanneer het even niet zo lekker loopt pakken ze de profielen erbij en samen kijken ze dat wat de tips zijn om anders met de situatie om te gaan.

Volgens Frans, is het een mooi handboek voor mensen die je eigenlijk helemaal niet kent, maar het staat er allemaal in en het klopt ook nog.

Inmiddels hebben bijna alle werknemers een profiel gemaakt. Mooie club mensen!

 

Tot zover de blog over Werving, Selectie & Coaching

Het volgende blog gaat over Teamcoaching en is op 28 april te lezen op de website.

 




Meerverhalen »
Blog 1. Stress & Coaching