Mogen wij u helpen?

Training op locatie in Apeldoorn

Locatie voor Coaching & Selectie in Baarn

Zakelijk groeien is ook plezier maken!

Kantoor, Coaching & Selectie in Coevorden

Blog 4

Stress & Coaching


Stress & Coaching

         Blog 4. van 4.

Geplaatst op 31 maart 2017

 

 

‘Met Donna ging het niet goed. Haar vermoeden werd bevestigd’

 

Met Donna ging het niet goed. Er is diverse keren contact geweest in de weken dat ze in de diagnosefase zat bij mijn collega in Zwolle. De bewustwording kwam op gang. Bewustwording van gemiste kansen in haar leven. Het bleek inderdaad te kloppen dat ze manisch depressief (bipolaire stoornis) was. In haar manische periodes kon ze alles aan en had ze veel mensen om zich heen. Haar energie leek dan onuitputtelijk. In haar depressieve periodes sloot ze zich af en kon net opbrengen om haar werk en haar dagelijkse dingen vol te houden. Omdat mensen haar wisselingen in gedrag niet begrepen zijn er ook veel afgehaakt en dat zag ze dan weer als afwijzing. Niet begrijpend wat ze daar zelf in deed.

 

De Burn-out die haar leidinggevende dacht te herkennen was dus een depressieve periode. Eerder was hem dat niet zo opgevallen, maar omdat er een training gaande was en hij daardoor veel op de afdeling van Donna was geweest, viel hem op dat het niet goed met haar ging. Wel viel hem achteraf op dat haar kantoordeur bij vlagen veel dicht was, maar hij had begrepen dat ze dat prettig vond om zich zo beter te kunnen concentreren op haar werk. Haar werk was vaak af dus had hij er ook geen punt van gemaakt.

 

Nu Donna zich volledig ziek had gemeld om met zichzelf aan de slag te gaan werd hij aan het denken gezet. Van Donna heeft hij toestemming gekregen om met haar naaste collega’s in gesprek te gaan over wat er aan de hand was. Ook bij hen vielen zaken op hun plaats. Haar stemmingswisselingen werden gekscherend ook wel eens een aanval van PMS genoemd. ‘Ze zou haar periode wel weer hebben.’

 

Ik bezocht Donna bij haar thuis om het plan van aanpak te bespreken.

De telefoongesprekken die we hadden gehad de afgelopen weken waren heftig en ik had me ook voorbereid op een emotionele begroeting van haar kant. Maar alles was minder waar. Ze doet open met een grote rode kat op haar arm die wegspringt zodra hij mij ziet. Op de één of andere manier heb ik dat met katten. Haar hond komt me gelijk begroeten en kwispelt vrolijk achter me aan de huiskamer in. Ik heb dus ook meer met honden.

Ze vraagt me op de bank te gaan zitten en gaat koffie voor me halen. Ik kijk de kamer rond en zie nog een konijn onder tafel zitten, een grote vissenkom met twee goudvissen op de tafel en in de hoek staat een grote glazen bak met een slang erin. Het huis ruikt niet fris en het is rommelig. Overal liggen stapels tijdschriften, kranten en post. Op een stoel in de hoek ligt schone was die nog gevouwen moet worden en in de vensterbank schreeuwen een paar planten om water. Ze komt binnen met de koffie en verontschuldigd zich voor haar huis. Ik zeg dat het haar huis is en dat het mag zijn zoals ze dat zelf prettig vindt. We hebben direct een mooie opening want ze geeft aan dat ze nu ook weet waarom het haar soms wel lukt om weken achtereen haar huishouden op orde te houden en wanneer het zoals nu een dikke bende is.

Wanneer ze manisch is kan ze tot diep in de nacht lopen poetsen. Muziekje erbij, een flesje wijn en de geur van Andy en bleekmiddel kan haar dan volmaakt gelukkig maken. Eigenlijk is dat het ook wanneer ze weet dat er weer een mindere tijd aankomt. Het begint altijd met haar post. Wanneer ze tot de ontdekking komt dat er wel weer een hele stapel ligt dan weet ze dat de mindere tijd weer aanbreekt. Nu weet ze dus officieel dat die goede en slechte periodes een naam hebben. Manische en depressieve periodes. ‘Weet je Tineke, eigenlijk wist ik al dat er iets niet klopt’. Waar ik blij mee ben is dat ik nu handvaten kan krijgen om er anders mee om te gaan. Ja ik moet het zelf doen, maar weet nu ook dat ik er niet alleen in sta. Volgens Floor, mijn collega in Zwolle, is er best mee te leven, alleen de fase van bewustwording moet ik even door. Ik heb dus nu officieel een stoornis. “Dat wil je eigenlijk niet weten”. Maar ik weet ook dat ik het verstoppen niet meer trek naar mijn omgeving en op mijn werk natuurlijk. Dat is mijn grootste angst. Privé moet ik alles wel kunnen betalen en ik ben nu helemaal bang om mijn baan te verliezen. Wie wil mij nou hebben met dit alles wat nu naar buiten zal komen?

Ik merk dat ze onrustig wordt en kalmeer haar. Ik geef haar terug dat dit nu niet aan de orde is en dat ervaring leert dat alles uiteindelijk wel goed komt. Dat wil niet zeggen dat ik er van overtuigd ben dat ze haar baan gaat behouden, maar dat het wanneer het zo moet zijn ergens anders iets in het verschiet ligt waar ze veel gelukkiger van wordt en beter bij haar past en beter is vol te houden in periodes dat het niet zo goed gaat.  Daar komt bij dat ze nog maar in het begin staat van een proces waarin alles alleen maar beter kan worden, mits ze er voor open blijft staan. Dat staat ze zeker en gaat er ook voor. Maar zo nu en dan slaat de paniek toe. Ik begrijp dat en leg haar uit dat ze nu eerst met Floor aan het werk gaat en zodra ze er klaar voor is, dat ik dan met haar ga kijken hoe verder. Ondertussen ga ik in gesprek met haar leidinggevende en houd haar op de hoogte van de ontwikkelingen.

Ik stel voor om even de hond uit te gaan laten. Ik weet zeker dat ze er dan even uit is geweest en dat gaf mij ook even de gelegenheid om adem te halen want de geur van al die beesten en het stof maakten dat ik erg behoefte had aan frisse lucht.

Tijdens het wandelen vertelde ze dat ze ook contact met haar zus heeft gehad en de situatie heeft uitgelegd. Ik was verbaasd over deze actie want eerder wilde ze dat beslist niet. ‘Ze vertelde dat ze na had gedacht’ over hun relatie en dat ze haar zus nu eigenlijk best wel begreep. Ik denk zegt ze, dat ik stiekem ook wel jaloers op haar ben. Ze heeft alles wat ik niet heb. Mijn vermeende géén kinderwens hebben komt denk ik ook omdat ik me tegen mezelf wilde beschermen. Want als ik eerlijk ben, ging het hard bergafwaarts  toen ik hoorde dat mijn ex vader was geworden. Ik weet nog dat ik dacht... ‘ik had nu ook moeder kunnen zijn’. Zo komen er de laatste tijd veel dingen naar boven die ik bewust heb afgehouden maar diep van binnen eigenlijk wenste. Vriendinnen die komen en gaan omdat ik niet wist hoe ermee om te gaan en hoe banden vast te houden. Mensen die dichtbij komen stoot ik af. Ik heb nog zoveel te leren in dit proces!! Ik kijk haar van op zij aan. En zeg dat ik veel respect voor haar heb. Ze kijkt mij aan en blijft staan en zegt… waarvoor? Voor mijn zielige leventje? Kom op zeg! Ik maak gebruik van de stilte en zeg niets. We lopen even stilzwijgen naast elkaar en ze zegt: Bedankt! Ik weet het, Tineke... ik heb nog veel om voor te leven. Ik wil ook leven. Ik kom er wel. Met de juiste mensen om mij heen kom ik er. Ik ga mijn zus ook alles vertellen vanaf het begin. Ik wil weer zussen zijn en ik hoop dat ze dat ook wil.

Ook ga ik een oude vriendin die heel veel geduld met me heeft gehad weer bezoeken. Ook haar ga ik in vertrouwen nemen. Want van haar kreeg ik altijd onvoorwaardelijke liefde. Ik was het die haar de deur heeft gewezen toen ze aangaf het gevoel te hebben dat ik eens met iemand moest gaan praten over mijn wisselende gedrag. Ik kon dat toen niet hebben en heb de band met haar verbroken. Nog lang heeft ze het geprobeerd en via via hoorde ik dat ze er lang verdrietig van is geweest. Deze mensen verdienen mijn gedrag niet. Ik wil deze mensen in mijn leven, nu. Ik heb ze nodig, maar ik wilde dat toen niet zien. Ik durfde niet.

We komen aan bij haar huis en ik besluit niet mee naar binnen te gaan. Ik neem afscheid bij de deur en ik kom bij haar terug zodra ik van Floor hoor dat het kan en zij dus klaar is op háár gebied. In de tussenliggende tijd ben ik wel het klankbord voor Donna mocht het nodig zijn. Ook help ik haar na dit traject om terug te keren in haar werk, waar dat ook mag zijn.

 

Hoe is dit traject geëindigd en wat was het resultaat?

Donna heeft een tijdje in dagtherapie gezeten in Zwolle. Ze heeft een begin gemaakt met het verwerken van haar jeugd. Ook heeft ze geleerd hoe om te gaan met met haar bipolaire stoornis en in combinatie met medicatie was ze na het traject mooi op weg om dingen te herkennen bij zichzelf. Met de handvaten die ze kreeg in de therapie van lotgenoten wist ze wat te doen om niet helemaal in een depressie weg te zakken. Daardoor kon ze blijven functioneren. Soms lukt dat niet, maar dat was dan ook goed. De bewustwording had haar geleerd dat het er soms ook gewoon even mag zijn. Ze is er nog niet, dat heeft tijd nodig.

Met haar zus is de verstandhouding weer goed. Deze heeft een deel van de schulden op zich genomen zover dat mogelijk was. Het restant is door haar werkgever betaald in de vorm van een renteloze lening. Dit gaf haar de gelegenheid om i.p.v. 36 uur 20 uur te gaan werken. Voor de 16 uur die over bleven is iemand aangenomen die indien nodig de uren van Donna over kan nemen wanneer het even niet lukt. Donna moest erg wennen aan deze constructie en voelde zich lange tijd ongemakkelijk hierbij. Wanneer ze te horen krijgt dat de organisatie graag bijdraagt aan haar welzijn en blij is dat ze haar op deze manier kunnen behouden went ze langzaam aan het idee.

 

Uiteindelijk heeft Donna het voor elkaar gekregen om binnen 7 maanden in kleine stappen vooruit, terug te keren in het werkproces. Nu ze parttime werkt kan ze haar leven beter vanuit rust indelen. Ze heeft haar huis verkocht met een kleine winst. Een gedeelte heeft ze afgelost aan haar werkgever en van de rest heeft ze haar huurhuis opgeknapt waar ze nu woont met haar “beestenspul”. Langzaam durft ze te geloven in haar nieuwe “ik” en kan ze weer genieten van de kleine dingen in het leven. De mensen die altijd in haar zijn blijven geloven maar die ze altijd zelf op afstand hield, laat ze nu toe om haar te ondersteunen in periodes dat ze het moeilijk heeft. Ze is er nog niet. Maar haar wilskracht en doorzettingsvermogen zijn van dien aard dat ze er alle vertrouwen in heeft dat het goed komt.

Ze zei in het laatste gesprek dat ik met haar had: ‘volgens mij valt er weer prima met mijzelf te leven”. Nu nog een leuke vent die me neemt zoals ik ben dan is mijn leventje weer helemaal oké.

En ik… ik wens haar dat toe. Wat ben ik ontzettend trots op dit mooie mens, en ja, langzaam aan gaat ze er zelf ook in geloven. Het komt wel goed met haar….

    

                                     

 Ze doet het zelf | maar niet alleen

 

In de afgelopen vier blogs hebben jullie vanuit het deelgebied, Persoonlijke Ontwikkeling, via  Stress & Coaching kennis gemaakt met Donna Janssen.

Wil je reageren op de blogs over Donna Jansen?

Mail dan naar td@vandort-doldersum.nl

 

Volgende week gaan we van start met de blogs 'Zakelijke groei, Stress & Coaching'.

We laten je dan kennis maken met Mark, die aangemeldt wordt door zijn direct leidinggevende. Mark is vrij nieuw in een ‘oud ‘ team. Hij botst met een aantal mensen en dat breekt hem op. Werkinhoudelijk is hij sterk en zijn manager wil hem graag behouden, maar dan moet de sfeer wel verbeteren. Volgens hem moet Mark zich leren aanpassen en meedoen met de huidige situatie. Maar is dat ook zo? Of moet er meer gebeuren?

 

Tot volgende week!!

 

 





Meerverhalen »
Blog 1. Stress & Coaching